A caixa de Pandora

Pois, ó final, como a nena caprichosa que aínda levo dentro de min segue ó mando do leme das miñas veleidosidades, tamén fixen un cacharro destes. Tampouco é que vaia ser nada extraordinario, porque supoño que todos os que vexades esto xa saberedes máis ou menos as miñas andanzas e ruxes-ruxes, pero oistes? ó mellor pasa Almodóvar por aquí, le as desventuras golightlyanas y me ficha suya... e entón... aha, maifrend, ahí é cando me fago rica, me hago la sueca y no voy más a Ardá y el mundo será mío, que é a pretensión última e final deste blog, do meu feisbuk e ata dos recordatorios da miña comunión, que, se os les ó revés invocan al príncipe de las tinieblas y da un rile que te cagas...
Boh, que me descentro. Total que, sean bienvenidos hijos del rocanrol, yeyeses, souleros, garageros y chonis en general. La versión con tetas de Arturo Pérez Reverte les da la bienvenida a su cueva del sado particular...